25.000
Witaj George, to tylko ja. Jak się dzisiaj czujesz?
Przysnąłeś na chwilę, czy tylko dajesz odpocząć oczom?
Zrobię ci świeżą herbatę, zaraz wrócę. Zjesz biszkopcik?
Proszę, kochaneczku.
- Tak lepiej? - Uhm, dziękuję.
- Jeszcze. - Jeszcze więcej?
Proszę, coś jeszcze potrzebujesz?
Na pewno? Pij herbatę, bo ostygnie.
To ja się zbieram.
Powiedz Ivy, że o nią pytałam.
Nie rozrabiaj. Pa.
- Cześć Reg. - Dzień dobry pani Drake.
- Jak tam? - Nie narzekam.
- Idziesz na podwieczorek? - Tak.
- Co masz? - Chleb ze smalcem.
- To wszystko? - I herbatę.
Powinieneś o siebie lepiej dbać, Reg.
Czemu nie przyjdziesz kiedyś do nas na podwieczorek?
- Nie chcę się narzucać. - Nie bądź głuptasem.
Może jutro?
Przyjdź po pracy, mieszkamy pod numerem 82.
Troszkę cię podtuczę. Co ty na to?
- Na pewno? - To żaden kłopot.
- Dobrze. - Doskonale, zatem do jutra.
Tylko nie zapomnij.
- Cześć Nellie. - Cześć Vero. Ale zimnica.
Już dobrze.
Teraz herbatka.
- To ty Ethel? - Cześć mamo.
- Zimno dziś, co? - No.
Uważaj Ethel, przesuń się mamo.
- Co robisz? - Myję ręce, sama mi kazałaś.
O, tatuś już przyszedł. Cześć Tatku.
Cześć Mamciu. Wszystko dobrze Ethel?
No to dobrze.
- Jak wam minął dzień? - Nie narzekam.
Weź imbryk jak idziesz.
Ale jestem głodny. Zjadłbym konia z kopytami.
Umyj ręce tatku. Zaraz będzie kolacja.
Już idę.
- To biedaczysko, ale miły facet. - O tak. I pracowity.
- To taki mały łysy? - Nie, nie. Dosyć w sobie.
- Mieszka naprzeciwko. - Aha.
- Jak można cały czas jeść chleb ze smalcem? - Ja bym mógł.
- Ale nie codziennie. - Czemu nie?
Ciekawe. Dopiero miałbyś minę, jakbym ci podawała chleb ze smalcem co wieczór.
- Zrobię mu gulasz. - Z kluseczkami?
- Pewnie. - Uwielbiam kluseczki.
- Sam jesteś kluseczek. - Też coś.
- Czemu jeszcze nie zdjąłeś wyjściowych portek? - Bo mam szkołę wieczorową.
Zaraz muszę lecieć.
Spotykam się dziś z Davidem.
Ależ ty jesteś płaska.
Jeszcze schudłaś.
Skądże.
- Było pyszne, Vero, bardzo dziękuję. - Pycha.
Na zdrowie.
Może pójdziecie do dużego pokoju? Rozgość się Reg.
Wypalimy papieroska.
Zaparz świeżej herbaty, Ethel.
Idziesz? - Tak.
- Sid? - O, dzięki.
Jak tam w pracy, Stan? Jesteś mechanikiem?
Tak, samochodowym. Naprawiamy samochody,
- We dwóch z moim bratem. - Firma rodzinna?
Firma jest Franka, ja dla niego pracuję, z nim.
A ty Reg od zawsze pracowałeś w fabryce?
Nie, zacząłem podczas wojny.
Co tam robiłeś Reg?
Byłem w Korpusie Pionierów.
Pracowaliśmy w jednej z amerykańskich baz wojskowych.
- Naprawdę? - Tak.
- Wysłali nas do Francji. - Naprawdę, gdzie?
Do Dunkierki. Przygotowywaliśmy dla nich zaplecze.
Przenieśli nas z powrotem parę dni po desancie.
To tak jak ciebie Tatku.
Nas tam posłali w miesiąc po desancie. Walczyliśmy pod Caen.
- Naprawdę? - To była jatka.
Trafiliśmy najgorzej ze wszystkich.
Byłem kierowcą w korpusie pomocniczym.
Przepchnęliśmy się przez Normandię i północną Francję,
Belgię i wylądowaliśmy w Hamburgu.
Ja też byłem w Hamburgu, wiesz Reg?
Naprawdę?
- Ale nie wtedy. - Po wojnie. Służba zasadnicza.
A, rozumiem.
Mówię ci, Niemcom nie wiodło się wtedy dobrze.
- Nikomu się wtedy nie wiodło. - Takie czasy.
Racja, tato.
Przed wojną pracowałem z bratem przy rozbiórkach.
On mieszka tu w pobliżu?
Nie, teraz jest w Australii. W Melbourne.
- Naprawdę? - Wyjechał 2 lata temu.
- To daleka droga. - W czasie wojny walczył w Birmie.
- Mój brat też był w Birmie. - Tak?
Tam zapoznał Australijczyków.
Wrócił tu. Ożenił się ze Szkotką i wyjechali.
Coś podobnego!
Był jeńcem wojennym, Reg?
Nie chce o tym mówić, Stan.
To tak jak mój przyjaciel.
Stracił kolegów?
Tak, kilku.
Ja też straciłem paru kumpli.
Mój najlepszy przyjaciel też zginął.
To prawda, Bill.
Rzucił wszystko i wyjechał.
Do Palestyny.
Wpadł w zasadzkę w gaju pomarańczowym.
Usiądź koło Rega.
- To okropne. - Okropne.
- Ciepło ci Reg? - Tatku, włącz piecyk.
Moja mama zginęła podczas bombardowania.
Naprawdę?
Na rynku przy Chapel Street, w marcu 1941.
Pamiętamy to bombardowanie. - Tak, wyleciały nam szyby z okien.
Mieszkaliśmy wtedy za rogiem, przy Penton Street, naprzeciwko kościoła.
Tak? Nasze mieszkanie zostało nietknięte.
Poszła w odwiedziny do siostry, a potem na rynek. I było po niej.
Jeszcze herbaty, Reg?
Przykro mi, stary.
Kolacja była wspaniała, Vero. Bardzo dziękuję.
Bawcie się dobrze w pubie.
Załóż płaszcz, Susan, jeżeli macie zamiar jechać kabrioletem.
Dobrze.
- Na razie. - Do widzenia panu.
- Dobranoc Sid. - Dobranoc tato.
- Dobranoc Ethel. - Dobranoc tato.
- Dobranoc Ethel. - Dobranoc.
- Jutro pracujesz u pani Wells? - Nie jutro u pani Fowles.
W pani Wells byłam dziś.
- Dobranoc kochanie. - Dobranoc.
- Stanley, jakie zimne stopy. - Nie dasz mi się ogrzać?
Dobrze, chodź tu.
- Ten Reg nadawałby się na męża. - Dobrym chłopakom ciężko kogoś znaleźć.
- Ty znalazłeś mnie. - Cuda się zdarzają.
Puść mnie.
Nie.
Przestań.
Jesteś strasznie ładna.
Powinnam zadzwonić po taksówkę.
- Zatańczmy. - Nie wygłupiaj się.
- Przepraszam. - Za co?
Nie posiadam gramofonu.
To nie śmieszne.
Wcale nie śmieszne.
To nie śmieszne.
O, dzień dobry, pani Fowles.
Dzień dobry, pani Drake.
Szuka pani czegoś?
A, już znalazłam.
Czasem człowiek patrzy i nie widzi.
Sama tak mam czasami.
Dobrze się czujesz, mamo?
Nie wstawałaś dziś?
Zostaw to.
To na pański ślub?
Nie, siostra wychodzi za mąż.
O, to wspaniale. - Tak.
Szczerze mówiąc, nie widziałem jeszcze pana młodego.
To jakiś tajemniczy gość.
Proszę opuścić ramię.
- Na kiedy to ma być? - Za tydzień od soboty.
To niewiele czasu.
- Ręce do dołu. - Tak, tak.
Dziękuję.
Czyli będę mógł odebrać w ciągu tygodnia?
Żaden problem, proszę pana.
Garnitur dwuczęściowy kosztuje 10 gwinei. Trzyczęściowy - 13 gwinei.
- Mam przy sobie pieniądze, więc... - To doskonale.
Marynarka ma być skrojona dokładnie tak jak pańska.
Ale pan wybrał dwurzędową. Z czterema guzikami.
Różnica polega na tym, że zapięcie idzie do samego dołu,
dzięki czemu sylwetka wydaje się smuklejsza.
Proponuję jasnobłękitny materiał w prążki, żeby zaakcentować pański wzrost,
To jest szyk, to jest styl, na pewno zrobi pan piorunujące wrażenie.
O to właśnie chodzi.
Proszę przodem do lustra.
- Będę wyglądał jak panisko. - Jak najbardziej.
- Będę wyglądał jak Joe Draff. - Na pewno, proszę pana.
Ojczulek mnie nie pozna.
Jeśli chce pan wyglądać jak Joe Draff, to proponuję też kupić parę kamaszy.
O, nie, żadnych kamaszy.
Jak pan sobie życzy. Zmierzę długość nogawki.
No dalej.
Pomóc ci?
Już poszło.
U Joyce wszystko w porządku?
Tak.
Nie widziałem jej kawał czasu.
Wciąż mówi o przeprowadzce.
Niby gdzie?
Do większego domu.
- Macie duży dom. - Owszem.
- Dopiero rok tam mieszkacie. - Wiem.
- Wczoraj mieliśmy gościa. - Tak?
Vera zaprosiła samotnego chłopaka z sąsiedztwa na kolację.
- Ta kobieta to dusza człowiek. - Co prawda to prawda.
Szczęściarz z ciebie.
Z ciebie jeszcze bardziej.
Po co niby go zapraszała?
- Bo jest sam jak palec. - Wielu ludzi mieszka samotnie.
To nie znaczy, że trzeba ich zaraz zapraszać.
Vera już taka jest.
Może on lubi być sam?
Powinna pilnować swojego nosa.
Jeszcze sobie napyta kłopotów.
Dobrze, że się stamtąd wyprowadziliśmy, prawda?
Widziałam dziś tę pralkę, którą chcę. Kosztuje 25 funtów.
Teraz będziesz sprawdzał rachunki?
10 minut.
Znam te twoje 10 minut.
Powiedz raczej godzinę i 10 minut.
Myślałam, że wcześniej się dziś położymy.
Tylko to skończę. I możemy się kłaść.
No dobrze.
Frank?
Frank!
Śpisz?
Nie zasypiaj mi tu.
Frank.
Chcesz być na górze?
No chodź.
Nie możemy odłożyć tego do jutra?
Nie, mieliśmy to zrobić teraz.
Dzień dobry, kochaneczko.
Dziękuję.
Tędy.
Dobrze,
Po pierwsze, musimy nastawić wodę.
Widzę, że miskę już masz.
Podaj mi ręcznik.
Bardzo dobrze, gdzie masz łóżko?
Tędy.
Teraz tak: zdejmij majtki. I połóż się tutaj.
Nic się nie martw. Jestem tu, żeby ci pomóc.
I to właśnie robię.
Połóż się na łóżku, za chwilę wrócę.
No dobrze.
Połóż się.
- Jak długo to potrwa? - Niedługo.
Rozszerz nogi.
- Sama tu jesteś? - Chwilowo.
Teraz cię zbadam. Upewnię się czy wszystko jest jak powinno.
A potem zrobimy irygację z wody z mydłem. Rozluźnij się.
Co mam zrobić?
Połóż się kochanie.
Zwilżę dłoń.
Teraz poczujesz.
Nic się nie bój.
Wprowadzę teraz tę rurkę.
Nic, nic.
Teraz poleci woda.
Jak będziesz czuła, że jest pełno, przestaniemy.
Byłaś dziś w pracy?
Byłam rano.
- Pogoda się zmienia. - Tak.
I co...
- już czujesz, że pełno? - Tak.
Wysusz się.
Potrzymaj tak ręcznik przez chwilę.
Ja wymyję miskę.
Teraz tak: na następny dzień, czyli jutro, poczujesz ból tam w dole.
Idź wtedy do toalety. Zaczniesz krwawić i wszystko samo wyleci.
Jak to wyleci?
Będzie po wszystkim, kochaneczko. A ty będziesz jak nowa.
Czy ja umrę?
Nie, kochanie.
To ja się już zbieram.
- Sama wyjdę. - Odprowadzę panią.
- Dbaj o siebie, skarbie. - Dobrze.
Wkrótce będę miał na zbyciu 8 par pończoch.
- Ja chętnie wezmę. - Dla mnie 3.
Co mi dasz w zamian? - 5 paczek Playersów.
- Za trzy pary pończoch? - A co?
- To są włoskie pończoszki, nie czeskie. - Racja, są pierwsza klasa.
Nie obchodzi mnie to.
Oferuję ci 5 paczek Playersów za 3 pary pończoch. Bierzesz czy nie?
Daj spokój, Ron.
Albo ja mówię po chińsku, albo jemu się coś pomieszało.
Słyszę cię.
Daj mi 10 paczek.
Dam ci 6... 7.
Weź jedną paczkę na sobotę: "Jak się masz laleczko? Chcesz zatańczyć?
- Podsuń jej paczuszkę, umrze z zachwytu. - Dobra. 8.
Stoi.
Zuch chłopak.
Ja ci dam 2 paczki Silverów.
Zmówiliście się, czy co?
- Cześć Lily. - Przez te wasze schody kiedyś wyzionę ducha.
Zaraz przyniosę herbatkę.
Dopiero co zaparzyłam.
- Jak było w zeszłym tygodniu? - Jak zwykle.
- Zestrachana bidulka, co? - Nie szkodzi. Uspokoiłam ją trochę.
Zawsze ci się udaje.
Nie chcesz ciasteczka, Lily?
Nie odmówię. Dziękuję.
- Mam dla ciebie następną. - W piątek?
Może być piątek?
- Powiedziałam jej, że na piątą. - Dobrze.
Przyniosłam ci herbatę,
- sardynki, - Nie trzeba było, Lily.
- Co to za cukierki? - Irysy.
Weź dla Ethel.
- Ile kosztują? - 10 pensów torebka.
- Dla ciebie pens mniej. - Da się zrobić.
- Cope Street. - Wiem gdzie.
- Nora, ma już siedmioro dzieci. - Jak sobie daje radę?
Ty byś dała?
- Mam tylko grube. - Ja mam drobne.
- Jest mąż? - Chyba tak.
Pewnie nie może się od niego opędzić.
- Biedna kobieta. - Sama sobie winna.
Nie chcesz jeszcze sardynek dla matki?
Nie może ich jeść. Ma po nich zgagę.
- A jak w ogóle sobie radzi? - A wiesz, starość nie radość.
Wszystkich to czeka.
- To pewnie Ethel. - To ty Ethel?
Cześć mamo.
Lily tu jest.
Dzień dobry Ethel.
Dzień dobry.
- Napijesz się? - Chętnie, mamo.
- Jeszcze nie ma chłopaka? - Nie.
Nie dziwię się.
Bardzo pyszna kolacja, Vero. Bardzo dziękuję.
Na zdrowie, Reg.
- Cerujesz? - Tak, masz coś do zacerowania?
Tym spodniom cerowanie już nie pomoże.
- Nie wiem kiedy mi się to zrobiło. - Sam cerowałeś?
Mam do tego dwie lewe ręce.
- Daj je tutaj, Reg. - Trzeba wstawić łatę.
Mogę ci załatwić materiał ze sklepu. Co my tu mamy? Granatowy w jodełkę.
- Daj mamie, to ci je naprawi - Ja też potrafię.
- No pewnie, że potrafisz. - Nie chciałbym cię fatygować.
Nie mam nic przeciwko temu.
- Dziękuję. - Będzie kosztowało pół korony.
Weź jeszcze cukierka.
- Co ty robisz, skarbie? - Idź spać. Jesteś niezdrów.
Musi się pani pośpieszyć, długo to zajmie?
- Nie, duszko. - Miał być w pracy.
- Nie wiedziałam, że tu będzie. - Zdejmij majtki.
Nie mogę mieć więcej dzieci. Mam już siódemkę. Więcej nie dam rady.
- Wiem, kochanie. - To by mnie zabiło.
Rozłóż ręcznik na łóżku.
Usiądź na krawędzi.
- Co to? - Woda z mydłem i środkiem odkażającym.
- Mam się położyć? - Jak chcesz.
Muszę to włożyć.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- No, no. - Co?
Widzisz te dwie? Blondynka i brunetka.
O, super. Do dzieła.
Siemanko.
Naprzód stary, z iskrą w oku. Nie trać czasu.
Dopiero co przyszliśmy.
- Chcesz to czekaj, Kenny. - Patrz i podziwiaj.
- Odbijany. - Dobrze.
Myślisz, że on jej się podoba?
Przecież poszła z nim na spacer.
Gdyby jej się nie podobał, to by nie poszła.
Jak myślisz?
Powinien ją zabrać na dancing.
- On nie jest od tego. - Reg nie jest z tych co tańczą.
Tylko by ją posiniaczył.
Musiałaby moczyć nogi.
Nie wiadomo, może byłaby z nich para jak Fred i Ginger.
- Z daleka pani przyjechała? - Nie, kochaneczko.
- Na pewno nie chce pani drinka? - Nie, dziękuję.
- To nie pierwszy raz, co? - Tak się składa, że nie
Proszę, ręcznik i miska.
- Czajnik na ogniu. - Dziękuję.
- Na pewno się pani nie napije? - Nie, kochaneczko.
Dobrze ci w tej fryzurze.
Naprawdę? Tak.
- Może nam zrobisz herbaty? - Będziesz piła herbatę?
Powodzenia.
No dobrze.
Proszę zdjąć majtki.
Już się robi.
Opowiadaj co u ciebie. Trochę mnie zaskoczyłaś.
- Nie widziałyśmy się całe wieki. - Tak. Nie..., ehm.
- Słodzisz? - Nie, dziękuję.
Dziękuję, że zgodziłaś się przyjść.
Z chęcią wyrwałam się z tego okropnego banku. Zapalisz?
Nie, dziękuję.
Dziękuję, że zgo... Przepraszam.
Co z tobą?
O przepraszam, poczęstuj się. Są przepyszne.
Chciałam z tobą porozmawiać.
Zamieniam się w słuch.
- Ty jedna możesz mi pomóc. - Doprawdy?
No powiedz, Susan, co się stało?
Mam jedną...
przyjaciółkę, która...
potrzebuje pomocy.
Przepraszam.
Wpadłaś co?
Susan, ty ciapo.
Kto ci powiedział, żeby do mnie zadzwonić?
Dobrze, powiem ci co masz zrobić.
Najpierw wyślą cię do psychiatry. Musisz wymyślić jakiś wiarygodny powód.
Masz chusteczkę.
Nic ci nie będzie.
Witaj George. O cześć Peggy, nie jesteś dziś w pracy?
- Usiądź prosto. - Daj jej spokój George.
Ivy miała dziś ciężki dzień?
Zaraz zaparzę świeżej herbatki.
Peggy pewnie chętnie zje ciasteczko.
- Witaj Ivy. - Cześć Vero.
- Miałaś ciężki dzień? - Lepiej nie mówić.
Nastawię czajnik.
- Źle spałaś w nocy? - W tym stanie nie można spać.
- Ale dałaś radę utrzymać się na nogach? - Nie dałam.
Biedactwo, ale teraz jesteś już w domku.
- Powinnam być w pracy. - W tym stanie nie dałabyś rady.
Ktoś musi zarabiać. Jak ja nie idę, to ona też nie.
Wywalą nas obie jak tak dalej pójdzie.
- To nie twoja wina. - Powiedz to mojemu szefowi.
Mężczyźni nic nie rozumieją.
Bydlaki.
Czy to pani pierwsza ciąża?
Tak.
Co na to ojciec?
Rodzice nie mogą się dowiedzieć.
Miałem na myśli ojca dziecka.
Proszę, niech pani spocznie.
Czy rozważała pani możliwość urodzenia dziecka?
Nie mogę.
Dobrze, pomogę pani.
Ale jestem zmuszony poruszyć delikatną kwestię: honorarium.
To będzie kosztować 150 funtów.
Ile pani ma?
Nieco ponad 100 funtów.
Rozumiem,
powiedzmy 100 gwinei, z góry, w gotówce.
Będzie pani musiała skonsultować się z psychiatrą. - Wiem.
Tak?
Tak.
Ja załatwię lecznicę i ginekologa.
Baxter, doskonały specjalista.
Jakieś pytania?
Ładny dziś dzień.
Tak.
- Który to tydzień? - Siódmy.
Czy była pani dziewicą?
Tak.
Panno Wells, proszę o proste i szczere odpowiedzi.
Czym zajmuje się pani ojciec?
- Mój ojciec? - Tak.
Pracuje w Ministerstwie Obrony Narodowej.
Czy małżeństwo pani rodziców jest udane?
Tak sądzę.
Czy ktoś w pani rodzinie był umysłowo chory?
Tak.
Ciotka mojej matki popełniła samobójstwo.
Ach tak.
Tak.
Jak opisałaby pani swój stan psychiczny?
Niepokój?
Przygnębienie?
Co pani czuje wobec ojca dziecka?
- Kocha go pani? - Nie.
- A on panią? - Nie.
- Czy była w nim pani zakochana w momencie poczęcia? - Nie.
Czy on panią przymusił?
Panno Wells,
gdyby miała pani urodzić to dziecko, zatrzymałaby je pani czy oddała do adopcji?
Nie mogę urodzić. Wolałabym się zabić.
Nie możemy do tego dopuścić.
Prawda?
Herbatka już gotowa.
- Panno Wells. - Dzień dobry.
Nazywam się siostra Willoughby.
- To pani bagaż? - Tak.
Proszę za mną.
- Przyjechała pani z daleka? - Nie.
- Panno Wells. - Dzień dobry.
Siostra Beech. Mam nadzieję, że będzie pani u nas wygodnie.
Dziękuję.
Już dobrze, kochaneczko.
Postawię ci to pod łóżkiem.
Nie było długo, prawda?
- To już koniec? - Tak, kochana.
Więc już pani nie zobaczę?
Co proszę?
Jeszcze pani wróci, tak?
Nie, kochaneczko. Ja już swoje zrobiłam, teraz musisz czekać.
Na co mam czekać?
Aż wyleci.
Ale pani tylko tam wlała wodę.
Nic się nie martw.
A co jeżeli coś pójdzie nie tak?
Będzie tak: jutro lub w niedzielę poczujesz ból tam w dole.
Idź wtedy do toalety, zaczniesz krwawić.
Wszystko wyleci, a ty będziesz jak nowa.
Teraz najlepiej napij się gorącej herbaty.
Dbaj o siebie, skarbie.
Pa, pa.
- Dzień dobry kochaneczko. - Dzień dobry pani Drake.
- Dzień dobry mamo. - Dzień dobry kochanie.
- Jak ci minął weekend? - Świetnie, dziękuję.
- Jak było w Norfolk? - Znośnie.
Okropnie dużo słońca, nie do pomyślenia.
- Masz pieniądze? - Mam 2 pensy.
2 pensy? - Tyle mi powiedziała?
- To źle, ma być 2 gwinee. - Przepraszam.
Nic mi po twoich przeprosinach.
Więc mam zapłacić teraz?
A co myślisz? W przyszłym tygodniu?
Gdzie twój mąż?
W Korei, skoro musi pani wiedzieć.
- Wojskowy? - Tak, 2 gwinee.
Dziękuję.
Więc to nie jego?
Co się stało? Nie potrafisz liczyć?
Pani się nigdy nie pomyliła?
Nie twoja sprawa.
Tylko pytam.
A ja tylko odpowiadam.
Dobra.
Napisz tu swój adres.
Przyjdzie o piątej.
Nic jej nie mów o pieniądzach. Niech to zostanie między nami.
- Zrozumiano? - Tak.
I dobrze.
- Możesz załatwić jedną w piątek? - O piątej?
- Tak. - Dobrze.
- Mężatka. - Tak?
- Narobiła sobie kłopotów. - Jak to?
- Zrobiła to na boku. - O to nieładnie, prawda Lily?
Święta racja.
Ale i tak trzeba jej pomóc.
- Jak ci poszło z tą kolorową? - Żal mi jej było.
- Daleko od domu. - Bardzo się bała.
- Czego ona tu w ogóle szuka? - Pewnie lepszego życia.
- Powinni zostać tam gdzie są. - Są pracowici.
- Potrzebujesz cukru? - Ile kosztuje?
1.70 jak dla ciebie.
No dobrze.
Proszę.
Dziękuję.
O Boże, tak się boję.
Nie zamartwiaj się tak, kochana.
O Boże, zaraz do siebie dojdę.
Nie mogę, nie dam rady.
Wiem, że muszę, tylko, że...
Nikt o tym nie wie.
To znaczy, tylko moja przyjaciółka.
Ale nie wie, że to dziś.
Więc gdyby mi się coś stało.
Nikt by nie wiedział.
Musisz zdjąć majtki i położyć się.
O nie, nie, nie, nie.
Jestem taka podła.
Co ci jest?
Nic.
Nie podobało ci się?
Podobało.
A tobie?
Myślałaś kiedyś, żeby się przeprowadzić?
Co masz na myśli?
Co myślisz o zamążpójściu?
Za ciebie?
Tak.
Nigdy o tym nie myślałam.
- Ja myślałem. - Tak?
Od 3-4 tygodni.
Co powiesz?
Chcesz?
Tak.
Chcę.
To dobrze.
Powiedz twojej mamie.
Tato.
- Obudź się. - Co się stało?
Pójdę do kuchni.
Po co mnie budziłaś?
- O, cześć Reg. - Witaj, Stan.
- Dobrze się czujesz? - Tak, w porządku.
Mogę z tobą porozmawiać?
Co się stało?
Czy zgodzisz się, żebym wziął Ethel za żonę?
Pytałeś ją?
Tak.
I co powiedziała?
Zgodziła się.
No pewnie, że tak.
- Na pewno? - Gratuluję.
Dziękuję.
Vera, Ethel!
- Wiecie o co poprosił? - Och, tak się cieszę.
- Jestem bardzo rada. - Ja też.
Tych dwoje się zaręczyło.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Niech no cię pocałuję.
O nic się nie martw.
Poprosiłem ją wczoraj wieczorem.
Dobra robota.
Co taka smutna mina?
- Jesteś pewna? - No pewnie.
Byłam u lekarza i jestem pewna.
Już czas najwyższy.
- Nie możesz się teraz przemęczać. - Będziesz o mnie dbał?
- Tak. - Naprawdę?
- Muszę powiedzieć Stanowi i Verze. - Dobrze, powiemy Stanowi i Verze.
Powiemy im oboje, jak należy.
Pójdziemy w odwiedziny.
- W przyszły weekend. - Zapytam go rano.
Czy teraz dostanę moją pralkę?
- Cześć Frank. - Cześć Stan.
Ale mam nowiny.
Potrzymaj.
Zgadnij dobre wieści czy złe?
- Złe? - Nie, zgaduj dalej.
Dobre?
No powiedz wreszcie.
Co?
Wyduś to z siebie.
- Moja Ethel się zaręczyła. - Co?
- Wczoraj po południu. - Z Regiem?
Sam w to nie wierzę, myślałem, że będą się tak prowadzać całymi latami.
- Gratuluję. - Dzięki Frank.
Pewnie jesteś bardzo dumny.
Szkoda, że nie widziałeś Very.
Byliśmy tacy zaskoczeni.
To może w niedzielę przyjdziecie do nas z Joyce.
Wypijemy po piwku, dziewczyny golną sobie sherry.
I wychylimy toast za potomstwo Rega.
- W niedzielę? - Na czwartą.
- Powiesz Joyce? - No pewnie.
- Czujesz kochaneczko, napełnia się? - Tak.
Czujesz się nieswojo? Takie to uczucie?
Robiła to pani przedtem, i jest bezpieczne?
- Jest bezpieczne? - Tak, skarbie.
Jak będziesz czuła, że jest pełno, to powiedz.
- Pani mi się wydaje znajoma. - Kto, ja?
- Czyżby? - Tylko nie wiem skąd.
Wszystko w porządku?
No pewnie, z pralni.
Pani się nazywa Vera, prawda?
- Tak. - Vera Drake.
- Znałam twoją mamę przed wojną. - Tak?
Wtedy też się tym pani trudniła?
- Już jest pełno, kochanie? - Tak.
Nic, nic.
Wytrzyj się.
Wypij troszkę.
Wypij.
Dzień dobry Pamelo. Jak się czujesz?
Muszę zbadać twój brzuszek.
Nic się nie martw. Zrobię to bardzo ostrożnie.
Musimy wyprostować ci nóżki.
Obiecuję, że mam bardzo ciepłe ręce.
Podnieś pupę do góry.
Lekko nacisnę, a ty mi powiedz, co czujesz jak puszczę.
Dobrze, dobrze.
Zaraz zrobimy badanie wewnętrzne, siostro.
Pani Barnes,
nie mam dobrych wiadomości.
Czemu, co się dzieje?
Będę musiał operować. Z Pamelą jest bardzo krucho.
- Ale chyba nie umrze? - Mamy nadzieję, że nie.
Niemniej to poważna sytuacja, sama pani rozumie.
W izbie przyjęć twierdziła pani, że to było poronienie.
Tak.
Ale to nie do końca prawda?
Pani Barnes, czy pani zrobiła coś Pameli, żeby przyśpieszyć rozwiązanie?
Nie, skąd! - Ktoś jednak to zrobił.
Ja to wiem i pani to wie.
Pani Barnes, jestem lekarzem od 25 lat.
Pielęgniarka i ja mamy takie przypadki w każdy weekend, prawda siostro?
Tak, to prawda.
No dobrze.
Ktoś do nas przyszedł.
I co zrobił?
Starła na tarce kawałek mydła i dolała wody, i wlała go...
- Czy użyła irygatora? - Tak.
I niewątpliwie będzie tak robiła dalej.
A ja i pielęgniarka będziemy dalej mieli dziesiątki takich przypadków.
Pani Barnes, tych ludzi należy powstrzymać.
- Musi pani zawiadomić policję. - Nie będę z nimi rozmawiać.
Siostra Coombes.
Dobrze, wszystko przygotowane, doktorze Walsh.
Dziękuję, siostro.
Jeżeli pani nie zawiadomi policji, to ja to zrobię.
Taki mam prawny obowiązek. Pani wybaczy.
- Przepraszam siostro? - Tak?
- Jesteśmy z policji, szukamy siostry Coombes. - Proszę za mną.
Siostro, policja przyszła.
Dobry wieczór siostro, Inspektor Webster, a to sierżant Vickers.
Dobry wieczór.
Na poboczach dróg widzieliśmy leżące ciała. Wkoło śmierdziało benzyną.
Miałem tego dość. Myślałem, że nie wytrzymam.
Nie mogłem uciec, ani czuć, ani płakać, tylko patrzyłem.
I nagle obok nas przeszła jedna stara baba.
Mrucząc coś po francusku.
Zgadnij co niosła pod pachą?